Przyjaźnił się z mieszkającym w pobliskich Brzegach Michałem Elwiro Andriollim, który dwa lata wcześniej założył sąsiednią osadę Brzegi, wznosząc na niej kilkanaście budynków na wynajem i zapoczątkowując tym samym rozwój Otwocka, jako osady wypoczynkowej.

Przetłumaczył i poprzedził wstępem książkę pod tytułem „Jarosz i jarstwo (wegetaryjanizm). Przyczynki do nauki o pożywieniu wyłącznie roślinnym, jako jedyny środek wyzwolenia się od chorób fizycznych, moralnych i społecznych, słowem odrodzenia się rodzaju ludzkiego”. Książka została wydana w 1884 przez Księgarnię i Skład Nut Muzycznych Gustawa Sennewalda.

W roku 1888 ukazały się najsłynniejsze dzieła Oskragiełły. Pierwszym było „Jarstwo i wełniarstwo w dziejach słowiańszczyzny”, w którym dowodził, że Słowianie pochodzili od antycznych Hiperborejczyków i od zarania dziejów hołdowali jarstwu i nosili wełniane ubrania, czemu zawdzięczali nadzwyczajną siłę, wzrost olbrzymi, urodę i siłę. W drugim dziele pt. „Przyrodzone pokarmy człowieka i wpływ ich na dolę ludzką” przekonywał, że jarstwo jest odwieczną prawdziwą religią, zaś naukowe jarstwo jest religią przyszłości.