Japońska inwazja na Birmę – pierwszy akt kampanii birmańskiej w czasie II wojny światowej na Pacyfiku, który trwał od 14 grudnia 1941 do maja 1942 roku. Cesarska Armia Japońska (z pomocą z tajlandzkiej Armii Phayap i birmańskich powstańców) wyparła siły Imperium Brytyjskiego i chińskie wojska Kuomintangu z Birmy, a następnie zainstalowała na podbitych terytoriach aparaty okupacyjne, by w 1943 roku utworzyć marionetkowe Państwo Birma.
Tło sytuacyjne Brytyjskie rządy w Birmie Przed wybuchem II wojny światowej Birma była częścią Imperium Brytyjskiego, po tym jak jej tereny zostały stopniowo anektowane po trzech wojnach anglo-birmańskich w XIX wieku. Początkowo administrowana jako część Indii Brytyjskich, Birma została przekształcona w odrębną kolonię na mocy Ustawy o rządzie Indii z 1935 r. Pod rządami brytyjskimi nastąpił znaczący rozwój gospodarczy Birmy, ale większość społeczności Bamarów stawała się coraz bardziej niespokojna. Wśród ich obaw był napływ indyjskich pracowników, którzy mieli zapewnić siłę roboczą dla wielu nowych gałęzi przemysłu oraz erozja tradycyjnego społeczeństwa na wsi, spowodowana wykorzystywaniem ziemi do plantacji upraw przeznaczonych wyłącznie na eksport lub obciążeniem jej hipoteką przez indyjskich lichwiarzy. Rosła presja na niepodległość.