Magnetyczne płytki fazowe Zdolność potencjału magnetycznego do przesunięcia fazy fal elektronowych została po raz pierwszy zademonstrowana przez Tonomura i innych. Użyli oni uwięzionego strumienia magnetycznego w pierścieniu pokrytym materiałem nadprzewodzącym, zapobiegającym wyciekowi pola. Eksperyment miał na celu zmierzenie efektu Aharonova – Bohma. Grupa zaproponowała zastosowanie efektu AB w płytach fazowych, ale do niedawna nie prowadzono eksperymentów w tym kierunku. Obecnie bada się urządzenia wykorzystujące liniowy magnes. Magnes wykonany jest przez odparowanie kobaltu na drucie platynowym, który jest przycięty do szerokości <500 nm z pierwotnej grubości z ukierunkowaną wiązką jonów. Drut jest podparty na tarczy apertury. Strumień magnetyczny przechodzący przez pasek indukuje różnicę przesunięcia fazowego między falami elektronowymi przechodzącymi po obu stronach drutu. Umieszczenie wiązki zerowego rzędu bardzo blisko jednej strony paska, bez dotykania jej, powoduje powstanie różnicy przesunięcia fazowego między dwiema połówkami płaszczyzny dyfrakcji.