Włoscy specjaliści przybywali do pracy w górnictwie i hutnictwie (np. Chęciny i Łagów) i wprowadzali nowe technologie wytopu żelaza, tzw. dymarki bergamowskie (od nazwy miasta Bergamo).
Artyści i rzemieślnicy Wśród przybywających wtedy do Polski włoskich artystów i rzemieślników dominowali architekci i budowniczowie, którzy pomimo posiadanych, nieraz znakomitych, kwalifikacji, nie znajdowali we Włoszech zatrudnienia i szukali na polskich dworach królewskich i magnackich zleceń na budowę nowych rezydencji, ratuszy miejskich, kaplic i kościołów. Byli to np. Bartolommeo Berrecci (1480–1537), którego dziełem jest m.in. Kaplica Zygmuntowska na Wawelu oraz rozbudowa Wawelu i Zamku w Niepołomicach w stylu renesansowym. Innym włoskim architektem był Santi Gucci (1530–1600) (Kaplica Myszkowskich w Krakowie, Zamek w Pińczowie, Zamek w Baranowie, Pałac Mirów w Książu Wielkim i inne). We Lwowie i Warszawie działał Bernardo Morando (ok. 1540–1600), projektant i twórca Zamościa „miasta idealnego” (città ideale). Wśród wielu innych można wymienić następujących: Giovanni Trevano (zm. 1642), który przebudowywał zamek wawelski po pożarze w 1595, Matteo Castelli (ok. 1560–1632) (np. Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Krakowie), Giuseppe Brizio (pol.