Do rozpoczęcia I wojny światowej wybudowano także kolejne odcinki tras tramwajowych: Rondo Kaponiera – Koszary Trenu (1902, dzisiejszymi ulicami Bukowską i Grunwaldzką); Katedra – Śródka (1905); ul. Wiktorii – plac Sapieżyński (1906, dzisiejszymi ulicami Mielżyńskiego i 23 Lutego); ul. Fabryczna – zakłady Cegielskiego (1906); plac Świętego Piotra – Brama Dębińska (1911, ulicą Strzelecką); Rynek Jeżycki – ul. Wiktorii (1911, Mostem Teatralnym i dzisiejszą ul. Fredry); Most Dworcowy – Rynek Wildecki (1913, dzisiejszą ul. Wierzbięcice); Rondo Kaponiera – Sołacz (1913).
Jeszcze przed wybuchem wojny, w 1914 roku, Poznańska Kolej Elektryczna zamówiła we wrocławskiej fabryce Linke-Hofmann 13 nowych wagonów silnikowych, które dostarczono w latach 1914–1915. Były to pierwsze w mieście tramwaje, które miały całkowicie zabudowane pomosty z drzwiami.
Dwudziestolecie międzywojenne Pierwsza połowa lat 20. XX wieku upłynęła pod znakiem kryzysu gospodarczego, który uniemożliwił prowadzenie inwestycji i wymusił częste zmiany cen biletów (w 1923 roku średnio co 15 dni). Sytuacja ekonomiczna Poznańskiej Kolei Elektrycznej ustabilizowała się dopiero po reformie Grabskiego z 1924 i wprowadzeniu złotówki.