Jednocześnie we wsiach centralnych (Meok, Apoho, Malakoni) enggano pozostaje w stosunkowo intensywnym użyciu. W edukacji, administracji i sytuacjach oficjalnych wykorzystywany jest język indonezyjski.
Zidentyfikowane źródła zapożyczeń w enggano to język malajski oraz różne języki Sumatry. Najbliższy geograficznie język, który oddziałuje na enggano, to malajski centralny (odmiana z rejonu Bengkulu); na lokalną sytuację językową wpływają również minangkabau (regionalny język handlowy) i narodowy indonezyjski. Malajski z Bengkulu oraz indonezyjski stanowią środki komunikacji międzygrupowej.
Nie odnotowano różnic dialektalnych. Dostępne dane sugerują, że niegdyś enggano wykazywał większe zróżnicowanie wewnętrzne (w zakresie leksyki i fonologii); poza odmianami z wyspy Enggano istniały dialekty okolicznych wysp (Pulau Satu, Pulau Dua, Pulau Bangkai, Pulau Merbau). Wyspy te przestały być zamieszkane.
Nazwie „enggano”, odnoszonej do wyspy, grupy etnicznej i języka, przypisuje się obce pochodzenie. Według popularnego poglądu została nadana przez portugalskich podróżników ( – „oszustwo, błąd”), który przybyli na wyspę Enggano, sądząc, że dotarli na Sumatrę.