Marian Stefan Sroczyński herbu Nowina (ur. 16 stycznia 1891 w Niżnej Łące, zm. 2 sierpnia 1965 w Londynie) – major artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, agronom.
Życiorys Urodził się w Niżnej Łące, w ówczesnym powiecie krośnieńskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Tadeusza Adama (1858–1942) i Zofii Olimpii hrabiny ze Zborowskich (1862–1902). Był młodszym bratem Jana (1889–1935), majora artylerii Wojska Polskiego. Ukończył pięć klas w c. k. Gimnazjum w Jaśle, a następnie kontynuował naukę w Zakładzie Naukowo-Wychowawczym Ojców Jezuitów w Chyrowie, gdzie 27 maja 1909 zdał maturę.
29 września 1914 awansował na chorążego, a 1 lipca 1915 podporucznika artylerii.
Od 20 września 1920 do 1 czerwca 1923 dowodził III dywizjonem 3 pułku artylerii polowej Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 30 września 1923 został przeniesiony do rezerwy. Gospodarował w majątku Tarnawatka, a od 1930 administrował majątkiem Gorajowice. W 1938 był zatrudniony w Wytwórni Amunicji nr 3 w Dębie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 1. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii. W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niemieckiej niewoli.