mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 123 na język polski z 1907 przez Jana Kasprowicza.
Sonet 123 (incipit NO ! Time, thou ſhalt not boſt that I doe change, ) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonety 123, 124 i 125, mogą być uważane za poetycki komentarz do wspaniałego roku 1603–1604, kiedy to wielu poetów składało literackie hołdy nowemu królowi Anglii Jakubowi I Stuartowi, jednakże William Szekspir tego nie uczynił.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, zmierzając do końca cyklu sonetów poświęconych Młodzieńcowi, zapewnia o stałości swoich uczuć wbrew czasowi. Wychodząc z zapewnień złożonych w poprzednim sonecie, że jego stała miłość, zapewnia najlepszą obronę, zaprzecza znaczeniu upływu czasu i wydarzeń z przeszłości na jego miłość. Nawet jeśli obiekt jego miłości nie jest wart jego oddania, nie ma to znaczenia, dla miłości jest zdolny do poświęcenia.
Metafora w drugim wersie, może być nawiązaniem do współczesnych poecie piramid uświetniających łuki triumfalne wzniesionych w Londynie, celem uświetnienia przemarszu nowego króla. W kolejnych wersach poeta deklaruje, że nie wywarły na nim wrażenia.