gdzie: – głębokość kontaktu z powierzchnią po odjęciu głębokości ugięcia elastycznego powierzchni, – maksymalne zagłębienie penetratora względem powierzchni początkowej materiału, – stała związana z geometrią wgłębnika, – maksymalna siła nacisku wgłębnika, – sztywność próbki odczytana z krzywej obciążania.

Sztywność próbki z krzywej obciążania Sztywność próbki obliczana jest jako współczynnik nachylenia stycznej do krzywej odciążania dla maksymalnej siły i przemieszczenia (pochodna siły po zagłębieniu).

Powierzchnia rzutu odcisku W przypadku idealnego kształtu wgłębnika powierzchnia rzutu odcisku na płaszczyznę mogłaby być obliczona z głębokości penetracji na podstawie jego geometrii. W rzeczywistości jednak kształt wgłębnika różni się od zakładanego, co wpływa na dokładność pomiarów. Dlatego stosuje się kalibrację każdego z wgłębników na materiałach o dobrze znanych modułach Younga (modułach sprężystości podłużnej) i współczynnikach Poissona na podstawie kolejnych wzorów (zredukowanego modułu sprężystości i instrumentalnego modułu sprężystości).