Ta okoliczność sprawia pewną trudność Błażejowi, a jeszcze większą Spinecie, która z tego powodu zaczyna nawet znowu chwilowo maleć. Hrabina, widząc, że Błażej, Fontignac i jej pokojowa odzyskali swój wzrost, gdy ona pozostaje wciąż tak mała, prosi ich, by ukazali jej jej wady, by i ona mogła ozdrowieć. Są nimi kokieteria i duma. Spineta przypomina swej pani długie studia przed toaletkąː spojrzenie ćwiczone trzy godziny, rubiny przymierzane do koloru kreacji, wszystkie te zabiegi wykonywane, by się spodobać nie komuś konkretnemu, lecz by być podziwianą. Ale gorsza jeszcze od kokieterii jest dumaː duma urodzenia, urody i bogactwa; te stopnie grzeczności, które się należą każdemu inny i studia by je opanować. Hrabina uznaje swe winy i odzyskuje swój wzrost. Decyduje się również, za radą Spinety, ze względu na panujące na wyspie obyczaje, wyznać swą miłość synowi władcy wyspy, Parmenesowi, ku jego wielkiej radości.