W ramach działalności YMCA od sierpnia 1940 udzielał pomocy lekarskiej uciekinierom polskim na Cyprze, udającym się stąd do Wojska Polskiego na Środkowym Wschodzie. 17 lipca 1941 wstąpił w stopniu podporucznika do Wojska Polskiego w Palestynie i został przydzielony do służby sanitarnej Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. W 1942 ukończył trzymiesięczny kurs Szkoły Podchorążych Sanitarnych Rezerwy na Środkowym Wschodzie w Quastina koło Tel Awiwu. W Jerozolimie był lekarzem kierującym Izbą Chorych i Sekcją Malaryczną Dowództwa Szkolenia Junaków, lekarzem w Polskim Więzieniu Wojskowym i w Garnizonowej Izbie Chorych oraz lekarzem Komendy Placu.
Okres powojenny 15 lutego 1946 został przeniesiony do 8. Szpitala Wojskowego. Pracował w nim jako ordynator oddziałów wewnętrznych szpitali wojskowych polskich i brytyjskich w Palestynie, Libanie i Egipcie. Wykładał na kursach wojskowego szkolenia sanitarnego. 21 stycznia 1947 będąc w Egipcie zgłosił chęć powrotu do Polski. Został zdemobilizowany 30 stycznia w stopniu podporucznika-lekarza. Po krótkim pobycie w Wielkiej Brytanii wraz z synami Lucjanem i Władysławem, z którymi spotkał się na Zachodzie, 24 maja powrócił do Polski.