Pozornie charakteryzują one taktykę odwracania uwagi mężczyzny, ale jednocześnie pozwalają czytelnikowi wyraźnie wczuć się w napiętą sytuację.

Słownictwo jest bardzo proste, a język lakoniczny. Nie występują wyrazy obcego pochodzenia i terminologia typowa dla czasów powojennych. Przymiotniki są używane oszczędnie („dunkel”, „kalt”, „nackt“) i służą podkreśleniu jałowości scenerii. Ten zabieg stylistyczny z jednej strony uwiarygodnia sytuację i osoby zaangażowane w jej przebieg, z drugiej wskazuje również na możliwość interpretacji tekstu: w szczególności ludzie prości mają zdolność do bezinteresownego kochania, a po katastrofie wzajemne zrozumienie jest potrzebne do nowego początku.

Historia skupia się na działaniu kobiety: zaimek „ona” jest wymieniany 35 razy jako temat, 14 razy anaforycznie, „on” 23 razy. Kobieta jako ucieleśnienie miłości, która poprzez gotowość do poświęceń wskazuje sposób na przezwyciężenie trudnej sytuacji, to częsty motyw w twórczości Borcherta.

Kolejnym środkiem stylistycznym, którym posługuje się autorka, jest ironia. Nie używa ich do piętnowania ludzi, ale do wzbudzania w czytelniku zrozumienia. Jest to szczególnie widoczne w scenie, w której kobieta w końcu zasypia wsłuchawszy się w monotonne przeżuwanie chleba przez mężczyznę.