Innym radykalnym działaczem czartyzmu był adwokat irlandzkiego pochodzenia Feargus Edward O’Connor. Działał jako publicysta, uczestniczył też w niezliczonych wiecach.
Petycje do parlamentu Petycję, pod którą podpisało się 1,2 mln osób, w maju 1839 przedstawiono parlamentowi, ten jednak w lipcu ją odrzucił. Mimo deklarowanego przez organizacje robotnicze zdecydowanego wystąpienia, oprócz nielicznych walk, nie zorganizowano zbrojnego powstania do czasu powstania w Newport w Walii 4. listopada 1839 pod przywództwem m.in. Johna Frosta. Znaczna część działaczy, w tym Frost, trafiła do więzień lub została zesłana do kolonii karnych. W 1842 wystosowano kolejną petycję, zawierającą bardziej radykalne postulaty. Podpisało się pod nią 3,3 mln osób. Parlament ponownie odrzucił proponowane zmiany, na co robotnicy zareagowali strajkiem. Ze względu na brak jednolitego kierownictwa strajki szybko wygasły. Jednak idee czartyzmu przetrwały i zostały wdrożone w życie w następnych dekadach, w czym wkład mieli William Gladstone oraz Benjamin Disraeli, a osoby związane z czartyzmem, jak Elizabeth Pease, tworzyły podwaliny ruchu na rzecz prawo kobiet do głosu.