Około 1580 r. wyjechał z Krakowa do Łowicza, gdzie około 1583 r. umarł. Śmierć nastąpiła prawdopodobnie w trakcie prac nad nagrobkiem biskupa Uchańskiego. Na epitafium rzeźbiarza w tejże łowickiej kolegiacie nazwano go „polskim Praksytelesem” (Praxiteles Polonicus). Epitafium to nie zachowało się, ale znane jest z przekazu Szymona Starowolskiego „Monumenta Sarmatarum” z 1655 roku: DEO PATRI TER MAXIMO BEATORUMQUE COETUI: IOANNIS AD BUSTA SACRAM ARAM LOCARUNT POSTERI UT SEMPITERNA PHIDIAE EXTARET ARTIS GLORIA QUA PROMPTUS ANTECELLUIT PRAXITELES POLONICUS URENDOVI EDUCATUS HUIUS SACELLI CONDITOR QUID INDIGET PRAECONIO OPUS LAUDAT ARTIFICEM
Twórczość mały|Nagrobek Urszuli Leżeńskiej z 1563 -68 w kościele w Brzezinach mały|Pomnik "Wybitnym Synom Ziemi Urzędowskiej" w Urzędowie Pod jego kierunkiem wzniesiono w katedrze wawelskiej kaplice Zebrzydowskiego i Padniewskiego (nazywaną dziś Potockich). Pracował również przy przebudowie gotyckiej kamienicy z XIV w. przy ulicy Kanoniczej 18 w Krakowie. Spod jego dłuta wyszło m.in. nadproże portalu w tym budynku.