Komuny Paryskiej 1 Ówczesne „luksusowe” budynki mieszkalne można (w uproszczeniu) scharakteryzować następująco:
zwarta forma klasyczne zasady proporcji stosowanie materiałów o wyższej jakości (np. stosując okładziny kamienne i ceramiczne) często: stosowanie zaokrąglonych elementów (półkoliste balkony, zaokrąglone loggie, wykusze) – architektura typu streamline minimalizacja lub redukcja oficyn przeznaczenie większej powierzchni na zieleń rezygnacja z układów amfiladowych na rzecz lokali „rozkładowych” większa powierzchnia mieszkań (od 120 do 200 m²) często: odrębne wejście służbowe, odrębna (gospodarcza) klatka schodowa, służbówki często: windy. Przykłady realizacji tego rodzaju są następujące: mały|Kamienica czynszowa Mojżesza Szmula Bronowskiego na rogu ul. Kilińskiego i ul. Tuwima budynek przy ul. Sienkiewicza 51 (arch. Henryk Lewinson oraz arch. Paweł Lewy) – pierwsza łódzka kamienica „luksusowa” kamienica braci Enderów na rogu al. Kościuszki i al. Mickiewicza (arch. Paweł Lewy) zespół budynków przy pl. Komuny Paryskiej pod nr 1 – kamienica Szymela i Heleny Wileńskich (arch. Henryk Lewinson) pod nr 2 – willa Mieczysława Neufelda (arch. Jerzy Berliner oraz arch. Mieczysław Łęczycki) pod nr 3 – kamienica wielkomiejska Jakuba Lando (arch. Paweł Lewy) kamienica H. Richtera (arch. Radosław Hans) przy ul.