Dzięki wysiłkom i wpływom hiszpańskich anarchistów podczas rewolucji hiszpańskiej, począwszy od 1936, w większości Aragonii funkcjonował anarchokomunizm; również w części Andaluzji i Lewantu, a także Katalonii, zanim został zmiażdżony przez połączone siły faszystowskiego frankizm, a także Hiszpańskiej Partii Komunistycznej wspieranej przez Związek Radziecki oraz blokady gospodarcze i zbrojeniowe ze strony krajów kapitalistycznych i samej Republiki Hiszpańskiej. mały|185x185px|Symbol często używany przez anarchosyndykalistów – najeżony czarny żbik. Jest to odniesienie do dzikiego strajku, co po angielsku określane jest wildcat strike (dosłownie "uderzenie żbika").
Anarchizm syndykalistyczny Na początku XX wieku anarchosyndykalizm powstał jako odrębna szkoła myślenia w obrębie anarchizmu. Syndykalizm, bardziej skoncentrowany na ruchu robotniczym niż poprzednie formy anarchizmu, zakłada tworzenie radykalnych związków zawodowych jako potencjalną siłę rewolucyjnej zmiany społecznej, zastępując kapitalizm i państwo nowym społeczeństwem, demokratycznie samozarządzanym przez robotników. Anarchosyndykaliści dążą do zniesienia systemu płac i prywatnej własności środków produkcji, które ich zdaniem prowadzą do podziałów klasowych. Do ważnych zasad syndykalizmu należą solidarność pracownicza, akcja bezpośrednia (jak strajki generalne i okupacja miejsc pracy) oraz samorządność pracownicza.