Odkryła, że ponownie były użyte przeciwnakrętki w lewym systemie klapki trymera, które poluzowały się i straciły zdolność blokowania. Na nakrętkach widać było pozostałości po żółtej farbie, co oznacza, że były one używane w 1985 r., kiedy to samolot został na ten kolor przemalowany. Według NTSB przyczyną katastrofy była utrata fragmentu usterzenia poziomego – trymera, odpowiedzialnego za odpowiedni lot samolotu. Mógł on odpaść z powodu wielokrotnych modyfikacji jakim był poddawany P-51 Mustang, aby osiągać jak najwyższe prędkości oraz najlepsze wyniki. Mogło to doprowadzić do zmian charakterystyk flatterowych, co poskutkowało wystąpieniem drgań podczas lotu z duża prędkością, a także zniszczeń konstrukcji. Na zdjęciach wykonanych tuż przed katastrofą, oprócz utraty trymera, analitycy dostrzegli, iż w kokpicie nie widać głowy pilota. Mogło to wskazywać na złamanie fotela w kabinie i utratę panowania nad samolotem. Według mechanika J. R. Walkera, fotel pilota „The Galloping Ghost” był zbudowany tak, aby głowa pilota była widoczna zawsze, nawet w przypadku utraty przez niego przytomności.