Opis obrazu Kult świętej Barbary, wywodzący się z bliskiego Wschodu, zyskał dużą popularność w Europie. Według podań Barbara żyła na przełomie II i III wieku. Pochodziła z pogańskiej rodziny z Helipolis, była córką miejscowego notabla Disokura. Ojciec zamknął ją w wieży, aby chronić ją przed wpływem chrześcijaństwa. Mimo to Barbara potajemnie przyjęła chrześcijaństwo, a w wieży otworzyła trzecie okno, na znak niezłomnej wiary w Trójcę Świętą. Była prześladowana przez ojca i poddana torturom, gdyż nie chciała wyrzec się wiary. Została skazana na śmierć przez ścięcie głowy, a wyrok wykonał jej ojciec. Dosięgnęła go kara Boska – wracając do domu zginął trafiony piorunem. Św. Barbara była orędowniczką przeciw burzom i piorunom, patronką wojskowych i dobrej śmierci.
Święta Barbara została przedstawiona na ciemnym tle, w dostojny, niemal monumentalny sposób. Piękna, młoda kobieta w wyszukanym stroju kroczy po skalnym wzniesieniu i spogląda w dal. Ma na sobie białą tunikę i obszerny złoty płaszcz. Jego szerokie fałdy okalają kontur lewego ramienia i udrapowane opadają na wyciągniętej prawej ręce dzierżącej monstrancję. Kompozycja zawiera elementy tradycyjnej ikonografii świętej Barbary: koronę i palmę męczeństwa oraz monstrancję z hostią.