Zmniejszała się liczba zakonników, niesprzyjającą atmosferę dla maryjnego kultu roztaczali osadzający się w okolicach protestanci.
Sytuację zmieniły dopiero przygotowania do powstania styczniowego i wiązane z nim nadzieje. Klasztor oborski był wtedy ważnym ośrodkiem patriotycznym, kształtującym ducha narodu. W czasie powstania klasztor był schronieniem dla partyzantów, a po jego upadku stał się więzieniem dla duchownych z dekanatów rypińskiego i dobrzyńskiego, a także dla współbraci z pobliskiego Trutowa.
Przełom wieku XIX i XX, zgodnie z zaleceniami Leona XIII, upływał w klimacie dziękczynienia za kończące się stulecie i błagania w intencji nowego. Odbywały się wtedy liczne pielgrzymki do miejsc słynących łaskami. Biskup płocki rozesłał wtedy kwestionariusz do parafii, dotyczący kultu Maryi Oborskiej. Obszerną wypowiedź przygotował świątobliwy o. Wincenty Kruszewski, gorliwy propagator kultu, zmarły w opinii świętościKruszewski Józef Wincenty (1843-1922), [w:] M. Krajewski, Nowy słownik biograficzny Ziemi Dobrzyńskiej, t. 1, Dobrzyńskie Towarzystwo Naukowe, Rypin 2014, s. 555..
W czasie II wojny światowej była przechowywana w skrzyni, zakopana w gospodarstwie jednego z parafian. Odrestaurowana w 1945 r.