Sukces ofensywy skłonił niemieckie Naczelne Dowództwo do wniosku, że pomimo dobrego wyposażenia, siły amerykańskie nie są w stanie sprostać doświadczonym oddziałom bojowym Osi.
Tło sytuacyjne
Próba przejęcia Tunisu przez aliantów pod koniec 1942 roku po sukcesie operacji Torch nie powiodła się, a od końca roku na tym teatrze działań wojennych zapanowała cisza, ponieważ obie strony zatrzymały się, aby odbudować swoje siły. Hans-Jürgen von Arnim otrzymał dowództwo nad siłami Osi broniącymi Tunezji, a wraz z przybywającymi posiłkami wojska te otrzymały nazwę 5 Armii Pancernej. Arnim postanowił utrzymać inicjatywę uzyskaną po zatrzymaniu się aliantów w poprzednim roku, dokonując pozorowanych ataków, aby ukryć swoje rzeczywiste zamiary.
W styczniu 1943 roku niemiecko-włoska Armia Pancerna dowodzona przez gen. Erwina Rommla wycofała się przed Brytyjczykami na linię Mareth, linię umocnień obronnych w pobliżu nadmorskiego miasta Medenine w południowej Tunezji, zbudowanej przez Francuzów przed wojną.