1 grudnia 1802 elektor Maksymilian I Józef Wittelsbach zsekularyzował placówkę, a w 1805 roku jej zabudowania przeszły na własność miejscowej parafii. Część zakonników nie opuściła kompleksu, a w 1834 Ludwik I ustanowił tu przeorat nowo założonego . W 1918 Benedykt XV wyniósł przeorat do rangi samodzielnego opactwa, a Pius XI 25 listopada 1925 nadał kościołowi śś. Aleksandra i Teodora godność bazyliki mniejszej. W latach 60. XX wieku kompleks odrestaurowano.
Bazylika Główną częścią kompleksu jest barokowa bazylika śś. Aleksandra i Teodora. Kamień węgielny pod jej budowę wmurowano 27 września 1737, a konsekracja miała miejsce w roku 1766. Za jej projekt odpowiadają i Johann Michael Fischer. Nawa główna ma długość 89 m i wysokość 36 m. Dwie wieże, kryte cebulastymi hełmami, wznoszą się na wysokość 82 m. Najcenniejszym elementem wyposażenia jest romański krucyfiks z 1220 roku. Organy wykonało w latach 1952–1957 przedsiębiorstwo , pierwotnie składały się z 5 manuałów, pedału i 86 głosów, lecz podczas renowacji z lat 2000–2002 liczbę manuałów zmniejszono do czterech z jednoczesnym zwiększeniem liczby głosów do 92. Dwa mniejsze instrumenty organowe znajdują się po obu stronach prezbiterium, wykonał je w 1766 roku .