Order Świętego Aleksandra Newskiego () – wysokie odznaczenie Imperium Rosyjskiego nadawane w latach 1710–1917. W hierarchii carskich orderów cywilnych znajdował się wraz z Orderem św. Katarzyny na drugim miejscu po Orderze św. Andrzeja. Obecnie jest jednym z orderów domowych b. panującej dynastii Romanow.
Historia Już w roku 1710 car Piotr I Wielki zapragnął rozwinąć kult św. księcia Aleksandra Newskiego i wzniósł w tym celu monaster pod jego wezwaniem w Sankt Petersburgu. W roku 1724 przeniesiono relikwie świętego z Włodzimierza do nowej stolicy Rosji i car przy tej okazji ustanowił jednoklasowy order jego imienia, nie zdążył już jednak wydać statutów i przeprowadzić nadania nowego odznaczenia. Pierwszych nadań dokonała caryca Katarzyna I 26 maja 1725 roku, w dzień zaślubin swej córki Anny Pietrowny z holsztyńskim księciem Karolem Fryderykiem, który tego samego dnia ustanowił holsztyński (później carski) Order Świętej Anny.
Order św. Aleksandra Newskiego otrzymał statuty dopiero w 1797 za panowania cara Pawła I, który mu przydzielił zaszczytne drugie miejsce w systemie cywilnych orderów carskich. Posiadanie Orderu Świętego Aleksandra Newskiego lub Orderu Orła Białego było dla poddanych carskich warunkiem nadania Orderu św. Andrzeja (kawalerowie tego odznaczenia nosili Order św. Aleksandra na szyi).