Zmodernizowane karabiny maszynowe otrzymały oznaczenie MG2.
W 1968 rozpoczęto produkcję karabinu maszynowego MG3. Była to wersja ukm-u MG1A3. Nowy km został przystosowany do zasilania nową taśmą rozsypną DM6 (zachowano możliwość zasilania przy pomocy taśm DM1 i M13). MG3 został wyposażony w celownik przeciwlotniczy oraz nowy typ plastikowego zasobnika na taśmę ze 120 nabojami. Udoskonalono także konstrukcję donośnika przesuwakowego.
Broń może być używana jako broń ręczna piechoty na dwójnogu (z celownikiem przeciwlotniczym, dwójnogiem, paskiem do noszenia i kolbą z oparciem na ramię) lub do zwalczania celów przeciwlotniczych na statywie lub jako uzbrojenie pojazdu na obrotowym uchwycie pierścieniowym lub jako zdalnie sterowana stacja uzbrojenia (bez wizjera przeciwlotniczego, dwójnogu, paska do noszenia i podpórki na ramię, do użytku jako zdalnie sterowana broń w pojazdach opancerzonych i na nich).
W następnych latach MG3 wyparł z uzbrojenia Bundeswehry karabiny maszynowe MG1 i MG2 (starsze wersje są nadal używane przez inne armie, np. armia włoska używa do dziś MG1A2). MG3 został także przyjęty do uzbrojenia ponad 30 armii świata, a produkowany jest poza Niemcami także w Iranie, Grecji i Turcji.