Reorganizacja i dalszy udział w walkach Czerwoni Kozacy, niezmiennie pod dowództwem Primakowa, opuścili Ukrainę po podpisaniu pokoju brzeskiego. Brali udział w marszu na Nowoczerkask, gdzie swoją białą Armię Ochotniczą tworzyli generałowie Ławr Korniłow i Michaił Aleksiejew, następnie eskortowali ewakuację rządu Ukraińskiej Ludowej Republiki Rad z Taganrogu do Moskwy. Następnie zostali skierowany w rejon Nowogrodu Siewierskiego, do strefy neutralnej między Ukrainą i Rosją Radziecką. Tam we wrześniu 1918 r. rozpoczęto formowanie dwóch ukraińskich dywizji powstańczych. Dowodzone przez Primakowa oddziały weszły do 1 ukraińskiej dywizji powstańczej (następnie przemianowanej na 1 Ukraińską Dywizję Radziecką). W tym okresie z kurenia Czerwonych Kozaków wyłączono kompanię piechoty, wcielając ją do 1 powstańczego pułku im. Bohuna dowodzonego przez Mykołę Szczorsa, natomiast pod komendę Primakowa oddano kilka oddziałów kawalerii. Pozwoliło to utworzyć 1 pułk Czerwonych Kozaków w składzie 1 Ukraińskiej Dywizji Powstańczej. Składał się on z czterech sotni kawalerii, z których jedynie dwie pierwsze składały się z żołnierzy pochodzących z Ukrainy. W trzeciej sotni walczyli dawni żołnierze niemieccy i austro-węgierscy, którzy przeszli na stronę bolszewików jako jeńcy wojenni lub zdezerterowali ze swoich jednostek.