miejsce w biegu na 1500 metrów finale pucharu Europy w 1967 w Kijowie, za Manfredem Matuschewskim, a przed Olegiem Rajko z ZSRR.
13 czerwca 1968 w Fuldzie ustanowił rekord świata w sztafecie 4 × 880 jardów czasem 7:14,6 (sztafeta biegła w składzie: Tümmler, Walter Adams, Norpoth i Kemper).
Zdobył brązowy medal w biegu na 1500 metrów na igrzyskach olimpijskich w 1968 w Meksyku, przegrywając jedynie z Kipchoge Keino z Kenii i Jimem Ryunem ze Stanów Zjednoczonych. Na kolejnych igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium odpadł w półfinale tej konkurencji.
Siedmiokrotnie zdobywał mistrzostwo RFN w biegu na 1500 metrów (w latach 1965–1969 i 1971–1972), a w 1964 był trzeci. Był również mistrzem swego kraju w sztafecie 3 × 1000 metrów w 1964 i 1965 oraz w sztafecie 4 × 800 metrów w 1972.