W zależności od kraju i terenu przez jaki wytyczona jest trasa, można napotkać wszystkie rodzaje nieutwardzonych dróg i szlaków, od szutru, piasku, przez błoto, kamienie po cieki wodne. Trasy obejmują także odcinki utwardzone. Założeniem twórcy było wytyczenie tras w taki sposób, aby pokonujący je motocykliści mieli kontakt z naturą w pierwszej kolejności, zaś aby zwiedzanie zabytków kultury było jedynie elementem uatrakcyjnienia trasy, a nie celem samym w sobie. Śledząc przebieg wielu odcinków łatwo zauważyć, że trasy omijają wiele ciekawych miejsc turystycznych, za to przebiegają tuż obok parków narodowych, lub krajobrazowych.

TET przecina tereny miejskie, wiejskie, leśne, górskie, ich zróżnicowanie i trudność zależą od regionu, a także od kraju przez jaki przechodzą. Możliwość wytyczania tras jest ograniczona dostępną infrastrukturą i przepisami obowiązującymi w danym kraju umożliwiającymi legalne poruszanie się po danym terenie. Większość szlaków posiada zaznaczone użyteczne miejsca (POI), jak punkty widokowe, atrakcje turystyczne, miejsca kempingowe, czy stacje paliw, ale ich szczegółowość różni się dość znacząco.

Trasa TET jest dostępna publicznie i nieodpłatnie.