Zaraz po wprowadzeniu się do Białego Domu uzgodniła z Betty Ford usprawnienie działalności zespołu pierwszej damy. Ustaliły, że należy zreorganizować pracę wschodniego skrzydła w taki sposób, by łatwiej było skoordynować pracę z zespołem prezydenta (zachodniego skrzydła). W pierwszym roku prezydentury męża zauważyła, że poziom wydatków w Białym Domu jest bardzo duży, bowiem wiele spośród nich ponosi bezpośrednio pierwsza rodzina. Jako pierwsza dama starała się to zmienić, jednak prezydent odmówił, mając na uwadze nadużycia finansowe w administracji Nixona. Często była wysyłana z oficjalną misją dyplomatyczną. W 1977 roku udała się do Ameryki Południowej by promować demokrację, prawa człowieka i utworzyć strefę bezatomową. Ponadto odwiedziła obozy uchodźców w Tajlandii. W 1978 reprezentowała Stany Zjednoczone w Rzymie, na pogrzebie Pawła VI, a rok później witała Jana Pawła II w Bostonie.
Często konsultowała decyzje męża i wpływała na nie. Brała udział w posiedzeniach gabinetu, choć nie zabierała tam głosu. Doradzała także w sprawach personalnych. Aby usprawnić sprawy urzędowe, raz w tygodniu (w środy) jadała roboczy lunch z Carterem, na wzór poniedziałkowego lunchu prezydenta z wiceprezydentem. Nie zawsze zgadzała się z mężem w sprawach światopoglądowych, np.