Klasztor Rheinau – dawny klasztor benedyktynów na wyspie na Renie w Rheinau w Szwajcarii, założony ok. 788 i zlikwidowany w 1862. Jego budynki od 1867 do 2000 służyły jako siedziba szpitala psychiatrycznego.
Historia Według tradycji klasztor został założony w 778. W IX w. mieszkał tu uznany potem za świętego eremita Fintan z Rheinau (w 1446 odnaleziono jego rzekomy grób, który stał się miejscem kultu). Klasztor poświadczony jest w 858, gdy na prośbę możnego Wolvene, którego przodkowie założyli konwent, otrzymał od króla wschodniofrankijskiego Ludwika Niemieckiego przywilej podnoszący go do rangi klasztoru Rzeszy i nadający mu immunitet oraz prawo wolnego wyboru opata. W 972 przywilej ten potwierdził cesarz Otto I.
W 888 poświadczony jest kościół klasztorny pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, zastąpiony romańską bazyliką konsekrowaną w 1114. Od końca IX w. klasztor był związany z klasztorem Sankt Gallen, a w XII w. z klasztorem Hirsau. W wyniku reformy hirsaugijskiej klasztor przeżył rozkwit w XII w. Między końcem XI i początkiem XIII w. w zachodniej części wyspy istniał także konwent mniszek benedyktyńskich, dla których w 1167 wzniesiono drugi kościół św. Feliksa i Reguli. Od X w. istniało tu skryptorium, z którego pochodzi wiele średniowiecznych ksiąg liturgicznych. W XIII w.