Spuścizna i wizerunek publiczny Nambala Keshava Rao cieszył się dużą popularnością wśród aktywu partyjnego. Po śmierci został uznany za męczennika oraz bohatera rewolucji przez struktury formacji, której przewodniczył. Państwo indyjskie w jego współczesnej formie uważał za pozostającą na usługach międzynarodowego kapitału farsę, która powinna być zwalczana zbrojnie. Za kluczowe w pokonaniu indyjskiej armii uznawał wykorzystanie jej politycznej słabości. W wywiadzie z 2012 nie wykluczał wybuchu rebelii żołnierskich w szeregach indyjskich sił zbrojnych, przywołując w tym kontekście ruchy rewolucyjne w dawnej Rosji i w Chinach. Kontynuował partyjny zwrot w stronę najuboższych i najbardziej dyskryminowanych warstw społecznych, zwłaszcza ludności plemiennej. Nie zbudował wokół siebie kultu jednostki, co upodabnia jego styl przywództwa do tego przyjętego przez poprzednią generację naksalickich liderów. Zrezygnowanie przezeń z wykorzystania osobistej charyzmy jako narzędzia politycznego może zresztą wynikać właśnie ze znacznej fragmentaryzacji indyjskiego maoizmu, jak i z niewielkiej jedynie rozpoznawalności medialnej samego Nambali Keshavy Rao. Niektóre źródła twierdziły zresztą, iż w obiegu publicznym nie było ani jednego zdjęcia Rao, nawet takiego, które przedstawiało by tylko samą jego twarz.