Jego rolę przejął Nambala Keshava Rao. Pozostał przy tym członkiem najwyższych władz partyjnych, utrzymując miejsce w Biurze Politycznym.

Spuścizna i wizerunek publiczny Rao jest jednym z teoretyków indyjskiego maoizmu. Państwo indyjskie w jego współczesnej formie uważa za pozostającą na usługach międzynarodowego kapitału farsę, która powinna być zwalczana zbrojnie. Ceni się go za zdolności przywódcze. Nie zbudował przy tym wokół siebie kultu jednostki, co odróżnia go na przykład od Prachandy, szefa maoistów nepalskich. Jego rządy opierały się przede wszystkim na grupie zaufanych współpracowników z wyższego aparatu partyjnego, nie wykorzystywały raczej osobistej charyzmy. Nawiązał różnorodne kontakty. Na arenie międzynarodowej objęły one kontakty z grupami zbrojnymi na Filipinach, lankijskimi Tamilskimi Tygrysami (LTTE), czy nepalską Komunistyczną Partią Nepalu (Maoistowską). W kontekście wewnątrzkrajowym zaliczały się do nich między innymi relacje z partyzantami z północnego wschodu Indii. Odgrywał znaczącą rolę w gromadzeniu funduszy niezbędnych do prowadzenia tak walki zbrojnej, jak i aktywności politycznej. Tylko w 2007 udało mu się z różnych źródeł pozyskać blisko 3 miliardy rupii. Rao znany jest pod wieloma pseudonimami. W literaturze wymienia się na przykład takie jak Ramanna, Srinivas czy Chadrasekhar.