W marcu 1939 pełnił służbę w Dowództwie KOP w Warszawie na stanowisku kierownika referatu operacyjnego Oddziału Operacyjno-Mobilizacyjnego. 23 lipca na prośbę dowódcy Floty kontradm. Józefa Unruga został odkomenderowany do jego dyspozycji. 9 września 1939 objął obowiązki szefa sztabu Lądowej Obrony Wybrzeża.
Po kapitulacji przebywał w niemieckiej niewoli, w obozach: Stargard, II A Prenzlau, II E Neubrandenburg, II C Woldenberg i VII A Murnau. 11 lipca 1945 został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego i przydzielony do jego dowództwa na stanowisko szefa wydziału służby sztabów. 12 października 1946 na własną prośbę został zwolniony ze służby w Polskich Siłach Zbrojnych. 8 listopada tego roku wrócił do kraju.
Zmarł 12 lutego 1952 w Polanicy-Zdroju, w trakcie pobytu w sanatorium, po przebytym zawale serca. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu komunalnym (sektor 7-B-31).
Był żonaty z Zofią z Kociatkiewiczów, z którą miał dwie córki: Irenę Krystynę (ur. 1927) i Jadwigę Halinę (ur.