Józef Stanisław Droba (ur. 1 października 1892 w Mielcu, zm. 4 października 1965 tamże) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 1 października 1892 w Mielcu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Józefa i Leokadii z Kołodziejów. Po ukończeniu szkoły średniej i zdaniu matury w Krakowie studiował na Politechnice Lwowskiej.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Artylerii Polowej Nr 45. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy.
9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Służył wówczas w 4 pułku artylerii ciężkiej. 12 kwietnia 1927 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 14. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1928 był dowódcą II dywizjonu 2 pułku artylerii lekkiej Legionów w Kielcach. W marcu 1931 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 4. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Później został przeniesiony do 4 pułku artylerii lekkiej w Inowrocławiu na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku.