Wieki ciemne w Cesarstwie Bizantyńskim – okres w historii Cesarstwa Bizantyńskiego pomiędzy VII a VIII wiekiem. Stanowi on przejście między starożytnym, czyli wczesnym a średniowiecznym, czyli późnym Bizancjum. Wieki ciemne charakteryzują się małą ilością źródeł historycznych, które pozwalają zapoznać się z rzeczywistością tych czasów, oraz dużymi przemianami wewnętrznymi. Ich koniec przypada na panowanie dynastii macedońskiej, kiedy w kulturze bizantyńskiej następuje tak zwany renesans macedoński.
Załamanie potęgi politycznej Siódmy wiek był punktem zwrotnym w historii Cesarstwa Bizantyńskiego. Na początku tego stulecia Bizancjum nadal kontrolowało większość wybrzeży Morza Śródziemnego i przeciwstawiało się perskim Sasanidom. Pomimo zwycięskich wojen cesarza Justyniana I w VI wieku, wiele jego zdobyczy w Italii i Hiszpanii zostało szybko straconych, ale nadal był to późnoantyczny świat zdominowany przez Cesarstwo, ze śródziemnomorskim basenem jako środkiem ciężkości i miastami jako głównymi ośrodkami życia społecznego i gospodarczego. Podboje muzułmańskie w VII wieku zburzyły ten porządek.