Franciszek Wróbel (ur. 6 października 1890 w Jasionce, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Andrzeja urodzony 6 października 1890 w Jasionce.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był Batalion Artylerii Fortecznej Nr 6. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1918.
Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłej armii austro-węgierskiej. 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Służył w 12 Pułku Artylerii Polowej w Złoczowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 109. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1923 pełnił obowiązki komendanta kadry baterii zapasowej. Z dniem 1 września 1924 powierzono mu obowiązki kwatermistrza. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 45. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku kwatermistrza. Później został przesunięty na stanowisko dowódcy II dyonu.