(1947) oraz Čapkowe opowiadania (1947), które spotkały się jednak z krytyką za przestarzały wizerunek Słowacji. Ján Kadár natomiast nakręcił fatalnie przyjętą komedię Dziewczyna ze Słowacji (1949). Opuściwszy swoją ojczyznę, w Pradze Kadár stworzył filmy takie jak Porwanie (1952), Przystanek na peryferiach (1957) oraz Trzy życzenia (1958). Propagandowym celom służyły nakręcone w poetyce socrealizmu etnograficzne filmy Stalowa droga (1950) i Tęcza nad Słowacją (1952) Vladimira Bahny. Od konwencji socrealizmu odchodzono stopniowo w połowie lat 50., czego przykładem były satyryczne filmy Petera Solana (Diabeł nie śpi, 1956; Człowiek, który nie wrócił, 1959).

W cieniu czechosłowackiej Nowej Fali mały|Juraj Herz W lutym 1963 roku student czeskiej akademii FAMU, Štefan Uher, nakręcił pierwszy film zaliczany do czechosłowackiej Nowej Fali, Słońce w sieci. „Jan Chrzciciel” nurtu ukazywał fragmentaryczną historię nastolatków nieufnych wobec rodziców ukształtowanych przez stalinizm;