Lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze było początkowo takie, jak na „Leipzigu” i składało się z ośmiu półautomatycznych działek 37 mm C/30 w czterech podwójnych stanowiskach (9600 nabojów). Dwa z nich umieszczone były po bokach nadbudówki dziobowej i dwa po bokach nadbudówki rufowej na końcu śródokręcia. Uzupełniały je cztery pojedyncze działka 20 mm. Lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze było następnie podczas wojny wzmacniane: