W tym samym roku normański król Roger II dokonał inwazji na Korfu, Teby i Korynt - miasta kluczowe dla bizantyńskiego przetwórstwa jedwabniczego. Roger przeniósł jedwabników do Palermo, by otworzyć własny przemysł włókienniczyGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 367.. Rogerowi udało się udało się stworzyć antybizantyńską koalicję złożoną z Serbów, Węgrów, oraz Francuzów. Sojusznikami Manuela były Niemcy, Wenecja, czy Anglia. Mimo przejściowych sukcesów w Italii koalicja przeciwna Cesarstwu była zbyt silna, a Manuel stracił tam całkowicie wpływy i musiał wycofać wojska. Lepiej wyglądała polityka Bizancjum na Wschodzie, gdzie po opanowaniu Antiochii w 1159 Renald z Châtillon i Baldwin III wyraźnie poniżeni towarzyszyli cesarzowi w tryumfalnym wjeździeGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 370.. Największą klęską Manuela I na Wschodzie była przegrana w 1176 bitwa pod Myriokefalon z Seldżukami, którzy otoczyli armię bizantyńską na przełęczach i całkiem rozbiliGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 373..