Postanarchizm, niekiedy określany jako poststrukturalistyczny anarchizm czy anarchizm postmodernistyczny – filozofia łącząca myśl anarchistyczną z poststrukturalizmem i postmodernizmem. Nie stanowi właściwie jednej spójnej teorii, ale odnosi się raczej do połączonych prac wielu postmodernistów i poststrukturalistów (m.in. Michel Foucault, Gilles Deleuze, Jacques Lacan, Jacques Derrida, Jean Baudrillard), postmodernistycznych feministek i feministów (np. Judith Butler) i filozofii klasycznego anarchizmu (m.in. Emma Goldman, Max Stirner, William Godwin czy Piotr Kropotkin). Z tego względu określenie stałej definicji filozofii postanarchistycznej nie jest możliwe.
Charakterystyka Termin „postanarchizm” został ukuty przez filozofa anarchizmu postlewicowego Hakima Beya w jego eseju Postanarchism Anarchy z 1987. Przekonywał w nim, że to, co przede wszystkim powstrzymuje anarchizm od wywierania istotnego wpływu na wykluczonych, jednocześnie odstręczając od anarchizmu wiele głęboko antyautorytarnych osób, jest to, że dał się on złapać w swoje własne ograniczone ideologie i sekty, i że ostatecznie wziął różne doktryny i tradycje anarchistyczne za żywe doświadczenie anarchii samej w sobie.