W 1908 wstąpił do Partii Radykalno-Demokratycznej. W maju 1919 objął kierownictwo resortu sprawiedliwości w rządzie Teodora Teodorowa. Był członkiem delegacji bułgarskiej na rozmowy pokojowe, które toczyły się w Paryżu, a następnie w Neuilly-sur-Seine. W latach 1920–1922 był posłem Bułgarii w Paryżu. Od 1923 działał w Porozumieniu Demokratycznym. Był założycielem Ligi Obrony Praw Człowieka.

W 1941 zrezygnował z członkostwa w Bułgarskiej Akademii Nauk na znak protestu przeciwko zaangażowaniu Bułgarii w działania wojenne po stronie Niemiec. W 1944 jako niezależny polityk wszedł w skład władz Frontu Ojczyźnianego, a po przewrocie komunistycznym 9 września 1944 wszedł w skład Rady Regencyjnej przy carze Symeonie II, wspólnie z Todorem Pawłowem i Cwjatko Boboszewskim. Jako przeciwnik likwidacji opozycji przez Bułgarską Partię Komunistyczną, został zwolniony z Uniwersytetu Sofijskiego i internowany w Drjanowie. Zmarł w 1966 w Sofii, pochowany na stołecznym Cmentarzu Centralnym. 30 marca 1990 został pośmiertnie rehabilitowany i oczyszczony z zarzutów. thumb|240px|Tablica pamiątkowa na budynku w Sofii, w którym mieszkał Ganew