Grupa udała się na trwającą 4 dni wyprawę około 7–8 km w górę rzeki, korzystając przy tym ze schronień służących okolicznym rybakom. Pierwsze dla kraju formalne stwierdzenie udokumentowano nagraniami głosów trzech osobników. Verbelen obserwował sowniki pręgosterne jedynie przelotnie ze względu na ich wyraźną płochliwość oraz gęstą roślinność.

Sowniki pręgosterne występują na nizinnych obszarach, przez które przepływają rzeki po opuszczeniu Gór Centralnych. Wszystkie znane w 2016 stwierdzenia pochodziły z miejsc położonych na wysokości od 10 do 125 m n.p.m. Większość ptaków do obozu uczestników wyprawy z 1936 dostarczali lokalni myśliwi, którzy nie informowali o dokładnej lokalizacji upolowanych zwierząt. Dookoła przez wiele kilometrów ciągnęły się lasy pierwotne. Prawdopodobnie występowały dosyć intensywne opady deszczu. W Nunumai, skąd pochodzi trzeci okaz, ówcześnie miał rosnąć na bagnistym terenie dojrzały las deszczowy. Verbelen obserwował i słyszał sowniki pręgosterne na stosunkowo płaskim terenie porośniętym lasem deszczowym, miejscowo poddawanym wycince;