Jednocześnie na Antarktydzie rozpoczynają się prace na dużą skalę, w ramach których konieczne będzie zbudowanie potężnych strumieni wodoru, które będą potrzebne do przeniesienia. Jednak następuje katastrofalne zawalenie opóźniające pracę około o sześćdziesiąt dni. Ostatecznie rakiety wodorowe z powodzeniem wystrzeliwują. Tazawa otrzymuje zewsząd gratulacje, jednak niepokoi go stale rosnąca masa Goratha. Kōno sprzeciwia się instalacji dodatkowych rakiet, ale obiecuje ją rozważyć. Po tym, jak Tazawa odchodzi z Tomoko, Kōno zwierza się Kensuke, że ONZ doszło do wniosku, że nic poza cudem nie uratuje Ziemi, gdyż przyciąganie Goratha jest zbyt silne. Tomoko pociesza Tazawę, mówiąc, że przynajmniej dał ludzkości nadzieję, i obejmują się.
Na Antarktydzie niespodziewanie wyłania się gigantyczny mors i atakuje bazę ONZ. Kensuke identyfikuje go jako prehistorycznego gada po zbadaniu próbki krwi i teoretyzuje, że został obudzony przez rakiety ogrzewające jego środowisko. Odrzutowiec VTOL dostrzega go i strzela laserem w pobliską górę, zakopując go w gruzach. Kensuke i Kōno lądują i próbują obserwować morsa z bliska, ale szybko się wyrywa, zmuszając ich do wycofania się.