Torsten Körner napisał w Funk Korrespondenz 18 września 2009 roku: „Jako szkoła postrzegania, 24h Berlin zachęcił widzów do bliższego przyjrzenia się ich własnemu życiu i temu, co oglądają, ponieważ przełamując wszystkie popularne formaty, ten dokument pokazał, jak ograniczone i przewidywalne są codzienne programy telewizyjne. I to jest sedno: ten film zerwał z codziennością radykalnie zanurzając się właśnie w codzienności. [...] 24h Berlin to koło ratunkowe w morzu telewizji, coś, czego możemy się trzymać. 24h Berlin to medialny nakaz nieufności wobec mediów, a więc także wobec telewizji, które nie ufają same sobie w zakresie możliwości uratowania nas. Gdy telewizja nic nam nie daje, nie daje prawdziwych odczuć ani wiedzy, lepiej ją wyłączmy. I właśnie dlatego 24h Berlin to także najdłuższa krytyka telewizji wszech czasów”.
Fritz Wolf stwierdził w wydaniu 71/2009 epd medien: „Widać, że udany projekt 24h Berlin to znacznie więcej niż lustro, w którym telewizja odbija prawdziwe życie.