Jan Bącewicz (ur. 1799 w Kietoniach, zm. 27 grudnia 1864 w Warszawie) – lekarz.
Życiorys Urodził się w Kietoniach wiosce w guberni kowieńskiej. Naukę rozpoczął szkole zakonu dominikanów w Kalwarii. Ukończył studia w Uniwersytecie Wileńskim w 1823 z tytułem doktora medycyny.
W październiku 1823 przybył do Warszawy i objął stanowisko ordynatora w Szpitalu Głównym Wojskowym na Ujazdowie. Pełnił te obowiązki przez następne dziesięć lat. W 1825 został czynnym członkiem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego i w 1855 jego prezesem. Od 1834 był członkiem Cesarskiego Towarzystwa Lekarskiego Wileńskiego. W 1841 został członkiem rady instytutu głuchoniemych i po zgonie w 1852 Wilhelma Malcza został lekarzem w Instytucie Głuchoniemych i Ociemniałych. Od 1855 był członkiem Rady Głównej Opiekuńczej Instytutów Dobroczynnych w Warszawie.
Zmarł dnia 27 grudnia 1864 w Warszawie i pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 1-1/2-6/7). W swoim testamencie zapisał znaczną kwotę na zakup placu i wybudowanie domu w Warszawie na siedzibę Towarzystwa Lekarskiego. Oprócz tego ufundował stypendium dla dwóch uczniów Szkoły Głównej, fundusz na wsparcie dla wdów po zmarłych lekarzach i fundusz na wsparcie Instytutu Głuchoniemych.