Stefan Michno, ps. „Mirski” (ur. 24 grudnia 1893 w Brzeźnicy, zm. 30 października 1974) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Wincentego i Józefy z domu Mączyńska, urodzony 24 grudnia 1893 w Brzeźnicy, w ówczesnym powiecie wadowickim Królestwa Galicji i Lodomerii. Ukończył gimnazjum św. Anny w Krakowie. W latach 1909–1914 należał do tajnej Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie".
W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich i służył w 2 pułku piechoty, z którym przebył całą kampanię karpacką, bukowińską i wołyńską. W dniach 11–12 maja 1918 brał udział w bitwie pod Kaniowem.
W okresie międzywojennym w latach 1921–1925 studiował w Szkole Nauk Politycznych w Warszawie. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 215. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 maja 1925 został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego na stanowisko referenta. W czerwcu 1933 został przeniesiony z Departamentu Uzupełnień Ministerstwa Spraw Wojskowych do Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowy Sącz w celu odbycia praktyki w służbie uzupełnień. Po przeniesieniu ppłk. Pawła Jurackiego w stan spoczynku (30 listopada 1933) pełnił obowiązki komendanta PKU Nowy Sącz. W czerwcu 1934 został zatwierdzony na stanowisku komendanta.