Według tych planów budynki mieszkalne miały mieć 4 lub 13 kondygnacji i powstawać w technologii wielkiej płyty w systemach „Szczecin” i „Wk-70”. Budynki usługowe natomiast miały mieć szkielet prefabrykowany żelbetowy i stalowy. Główną zasadą urbanistyczną przyjętą podczas planowania była obudowa obiektami mieszkalnym i usługowymi ciągów pieszych. Zabudowa inspirowana była rozwiązaniami duńskimi (pasmo rozwojowe Køge Bugt w Kopenhadze) i miała być w opozycji do założeń dużych zespołów mieszkaniowych w Warszawie takich jak Stegny, czy Bródno. Wśród postulatów było traktowanie pasem lub zespołów osiedli jako osobnych organizmów miejskich. Miały być też bardziej przyjazne ludziom; zabudowa miała być bardziej skoncentrowana i skupiona wokół osi metra. Układ urbanistyczny można określić jako sieciowy z liniowym centrum. Dominującą rolę odgrywa aleja Komisji Edukacji Narodowej. Osiedle miało być podzielone na siedem kolonii pooddzielanych ulicami przelotowymi, wzdłuż których zaplanowano parkingi i dwupoziomowe garaże. Przez kolonie meandrują ciągi piesze i pieszo-jezdne.