W bitwie pod Kockiem 1 października pułk przemieścił się w lasy nad rzekę Tyśmienica w rejonie dworu Dębica, wieczorem przeprawił się po zbudowanym moście na rzece, dotarł do szosy Kock–Radzyń i po jej przekroczeniu III batalion dotarł do lasu w rejonie folwarku Annówka, a II wkroczył do Kocka. 2 października w godzinach porannych II batalion kpt. Boratyńskiego w Kocku zaczął organizować obronę miasta. W godzinach południowych obronę Kocka wzmocnił III batalion kpt. Jarosińskiego. W godzinach południowych II, a popołudniowych III batalion nawiązały styczność bojową z podchodzącymi pododdziałami niemieckiej 13 Dywizji Piechoty Zmotoryzowanej. III batalion zluzował batalion piechoty "Wilk" podlegający Dywizji Kawalerii "Zaza", następnie wyparł niemieckie placówki z rejonu stawów rybnych w pobliżu drogi Kock-Białobrzegi. W godzinach południowych na oba bataliony pierwszorzutowe 179 pp w Kocku i okolicach wyprowadził natarcie niemiecki 33 pp zmot. Natarcie niemieckie zostało zatrzymane ostrzałem armat 75 mm i ogniem piechoty. Kompanie III batalionu wyparły pododdziały niemieckie z dworu w Kocku i zajęły stanowiska obronne na linii stawów rybnych. Nieprzyjaciel prowadził ostrzał pozycji pułku w Kocku i okolicach do godzin nocnych 2 października. 3 października niemiecki 33 pp zmot.