Awraham Bocer (hebr. אברהם בוצר, ur. 1929 w Polsce, zm. 3 czerwca 2012 w Tel Awiwie) – izraelski wojskowy, generał dywizji (alluf) i ósmy dowódca Izraelskiego Korpusu Morskiego w latach 1968–1972. W trakcie swojej kadencji zaangażowany był w rozwój potencjału marynarki, w szczególności możliwości desantowych i walki rakietowej.
Życiorys Młodość Urodził się w Polsce w 1929 roku. Siedem lat później dokonał alii do Palestyny, gdzie zamieszkał wraz z rodziną w Tel Awiwie. Uczył się w szkole im. Achada ha-Ama. W 1943 roku, w wieku 14 lat, wstąpił do młodzieżowego ruchu Cofej Jam (dosł. obserwatorzy morza). W 1946 roku wstąpił do Palmachu, gdzie służył w jednostce morskiej Paljam. Ukończył siódmy kurs szkoleniowy w Newe Jam, a podczas ósmego kursu szkoleniowego w Cezarei był już instruktorem. Następnie przeszedł szkolenia z działań lądowych w kibucu Ma’abarot, w którego obronie brał później udział. W marcu 1947 roku pomagał opuścić pokład statku „Szabataj Lużinski” nielegalnie przybyłym do Palestyny Żydom, w okolicach kibucu Niccanim. W trakcie rozładunku zatrzymali go Brytyjczycy i internowali na Cyprze. Ze względu na młody wiek, po dwóch tygodniach, został zwolniony z obozu i odesłany do Palestyny. Po powrocie, w kibucu Ma’anit, przeszedł szkolenie dla dowódców i wziął udział w obronie kibucu przed arabskim atakiem.