W sezonie 2001/2002 wielokrotnie punktował w Pucharze Świata, zajmując m.in. 9. lokatę w Villach. Najlepszy występ w sezonie zanotował podczas igrzysk olimpijskich w Salt Lake City, gdzie na skoczni K-120 zajął szóste miejsce. W kolejnym sezonie zdobył punkty tylko w trzech konkursach, a na mistrzostwach świata w Val di Fiemme był poza „30” na obydwu skoczniach.
Awans do światowej czołówki W sezonie 2003/2004 po raz pierwszy w karierze stanął na podium zawodów pucharowych – miało to miejsce 11 stycznia 2004 na skoczni w Libercu, gdzie zajął 3. lokatę. Dzień wcześniej na tej samej skoczni był 5. i były to jego dwa najlepsze występy w sezonie. W sezonie 2004/2005 wywalczył drugie podium w karierze – na skoczni w Willingen (ponownie 3. lokata). Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 2005/2006. Od początku sezonu plasował się w czołówkach poszczególnych konkursów, 3 grudnia 2005 w Lillehammer odniósł pierwsze zwycięstwo w karierze, a uczynił to w swoim 11 sezonie startów w Pucharze Świata. Na igrzyskach w Turynie powtórzył wynik z Salt Lake City na skoczni dużej (ponownie 6. miejsce), a na K-90 był piąty. W klasyfikacji końcowej Pucharu Świata zajął 3. miejsce.