Ówczesny właściciel ziem, Jan II, książę opolsko-raciborski, oraz margrabia Jerzy von Ansbach w 1526 roku nadali ich poddanym (na ziemiach pozostającym w ich władaniu) przywilej wspierający górnictwo, tzw. „akt wolności górniczej” (niem. Bergfreiheit). Dwa lata później została ogłoszona nowelizacja tego aktu w formie wykazu praw, czyli tzw. Ordunek Gorny, a w osadzie górniczej założonej na gruntach Tarnowic (Starych) zaczęto prowadzić księgi górnicze. W 1529 roku książę Jan II nadał Urzędowi Górniczemu w Tarnowskich Górach pieczęć z herbem, przedstawiającym orle skrzydło oraz skrzyżowane symbole górnictwa: pyrlik i żelasko. Odtąd zaczyna się okres szybkiego rozwoju górnictwa rud srebronośnych oraz miasta, w którym równie intensywnie rozwija się handel i rzemiosło. W II połowie XVI w. i w XVII w. wybudowano wiele istniejących do dziś kamienic.