W czwartorzędzie obszar Wełnowca-Józefowca został prawdopodobnie pokryty przez lądolód skandynawski dwukrotnie: podczas najstarszego zlodowacenia Sanu (krakowskiego) oraz w czasie zlodowacenia Odry (środkowopolskiego). Osady z wcześniejszego zlodowacenia zostały usunięte w czasie interglacjału. W holocenie dochodziło do niszczenia pokryw plejstoceńskich, zwłaszcza w dolinach rzek, a na stokach powstały młode doliny erozyjne. Rzeki utworzyły niskie terasy w kilku stopniach w wyniku rozcięcia pokryw akumulacyjnych. Po wylesieniu stoków zaczęło dochodzić do wzmożonej denudacji gleb. Holoceńskie osady rzeczne ciągną się równolegle na zachód do obecnej alei W. Korfantego.
Rzeźba terenu lewo|mały|Ulica Bytkowska w 2010 roku; widok w kierunku północnym w kierunku trójstyku granic Katowic, Siemianowic Śląskich i Chorzowa, w rejonie którego znajduje się najwyższe wzniesienie Wełnowca-Józefowca, wznoszące się do 316 m n.p.m.